Dukaat 74, Boxtel
06 38127171
info@trudyvanrooij.nl

Overdag is zij een geduldige juffrouw, maar ’s avonds…

Overdag is zij een geduldige juffrouw, maar ’s avonds…

Vanochtend zei ik tegen mijn kinderen dat ze zich moesten aankleden en hun schoenen moesten aantrekken. Want ik heb als thuiswerker geleerd dat dat goed is voor de ijver en daadkracht. Een kwartier eerder dan gepland gingen ze aan het werk. Dat ging erg goed want de juffen hadden de weektaken goed voorbereid. Veel te goed. Want ik was nog wel nodig. Maar net iets te weinig. Dat ging mis.

Ik trapte in mijn valkuil: effetjes iets tussendoor doen. Even een berichtje in een groepsapp. Niemand reageerde. Nog een keer kijken. Niemand. Gelukkig stelde mijn dochter een vraag, maar helaas begreep ze mijn uitleg snel. Dus toen checkte ik maar mijn mail. Dat had ik beter niet kunnen doen. Want er ging weer een opdracht niet door. Het was 10.00 ’s ochtends en ik hunkerde naar contact met een volwassene. Daarom riep ik: ‘Pauze jongens! Naar buiten!’ Zo kon ik eventjes ongestoord bellen met mijn man.

Met zijn collega’s dacht hij na over hoe ze hun financiëel-adviesgesprekken kunnen voeren zonder fysiek klantcontact, rekening houdend met privacy en met de  computerprogramma’s. Na een paar minuten moest hij weer verder. Ik staarde naar buiten.

Dan maar de aluminium tuintafel in elkaar zetten die de hele winter binnen had gestaan. Als de solo-versie van buurman en buurman ging ik aan de slag. ‘Gedoe’ noemde ik het. Want er waren kinderen bij. Maar dat woord dekte de lading niet. Die lading keerde inwaards. Ik werd kribbiger.

De kinderen werkten netjes, gedreven en zelfstandig. Ik was niet alleen trots op ze, maar ook jaloers. Zij wel werken, ik niet. Om mijn frustratie te ontladen ging ik opruimen. Maar ik had mijn kont nog niet gekeerd of ze ontploften! Het was weer zo’n typische broer/zus-ruzie. Ik ging er kofi-annanend tegenaan. Ik voelde me zo verdomd alleen.

’s Avonds zaten we met zijn drietjes aan de wortelstamp. Mijn lievelingsgerecht. Maar toen, ‘oeps’ viel er een glas in duizend stukjes. Scherven in de wortelstamp waar ik me de hele dag op had verheugd. Toen was het geduld van juffrouw mama op.

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

× How can I help you?