Vraag zonder antwoord

foto (c) Martin van Mil – 1981

deze column verscheen eerder in Brabants Centrum op donderdag 16 april 2020.

Het was 1981. Ik was zeven jaar en mijn vader zat in Wuhan. Daar werkte hij aan een elektronenmicroscoop voor onderzoek naar mineralen. Eenmaal weer thuis had hij natuurlijk spannende verhalen te vertellen. Over die nachtelijke autorit tussen rijstplukkers door die op de weg lagen te slapen. Over het vreemde eten en het virus dat hij er opgelopen had. Toen ik kort daarna een onderwerp voor mijn eerste spreekbeurt zocht, zei mijn vader natuurlijk: ,,China.’’ De afgelopen week moest ik daar weer aan denken. Dat begon zo.

Ik was flink aan het kuchen, was benauwd en had verhoging. Natuurlijk dacht ik aan corona en googelde ’s avonds op de bank mijn diagnose bij elkaar. Maar veel van mijn vragen kon internet helaas niet beantwoorden. (Heb ik corona? Waarom werken mijn astmamedicijnen niet? Wanneer krijgt iedereen eindelijk die angstverminderende corona-antistoffentest?) Overdag bleven die onbeantwoorde vragen door mijn hoofd spoken. Daardoor was ik minder fanatiek als thuisschool-juf en paste ik wat meer de Franse slag-methode toe. Dus toen mijn zoon mij vroeg om hem te helpen bij het zoeken naar een onderwerp voor zijn spreekbeurtfilmpje, begon ik niet aan een educatieve gezamenlijke zoektocht. Nee. Ik dicteerde: ,,Wuhan. Dan kun je bellen met opa. Die kan er mooi over vertellen. Dat is leuk voor hem en leuk voor jou.’’ En handig voor mezelf, dacht ik er achteraan.

Al videobellend vertelde Martin senior over hoe hij zo’n veertig jaar geleden van Gemonde naar Wuhan was gereisd, waar hij had geslapen en wat hij er had gegeten. Maar na het gesprek las junior zijn aantekeningen, en zei: ,,Zo wordt het meer een Show & Tell over mijn opa. Dit gaat helemaal niet over Wuhan.’’ Hij ontdekte dat hij hele andere vragen had willen stellen. ‘’Ik wil weten hoeveel inwoners de stad heeft. Hoe groot de stad is, en hoe oud.’’ Ik werd er kriebelig van, want in tegenstelling tot mij stelde hij vragen waar internet wél het antwoord op wist. En wat hij daarna zei, maakte me helemaal knettergek. Hij grinnikte: ,,Mama, Hoe Lang is een Chinees.’’

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.