We gaan het helemaal anders doen

Dit bedankje maakte ik voor mijn klanten en de zzp’ers met wie ik had samengewerkt. Na een pauze had ik mijn bedrijf dat jaar nieuw leven ingeblazen. De mooie projecten die ik met hen had uitgevoerd had ik in het boekje beschreven. Ik kreeg veel leuke reacties. Maar ik twijfelde over mijn bedrijf.

Op 1 januari 2020 wist ik niet waar ik me op zou gaan richten. Ik had ontdekt dat “tekstschrijver”niet omschreef wat ik allemaal deed. Eigenlijk deed de term me tekort. Want ik gaf ook workshops en bijles Engels, leidde projecten, ontwikkelde lesmateriaal en zocht naar creatieve oplossingen voor allerlei praktische problemen.

Maar hoe moest ik dan mijn bedrijf noemen? Hoe moest ik het in de markt zetten? Ik wist het niet. En waar ik vooral tegenaan liep was dat ik fijne collega’s miste met wie ik in een fijn team samen aan een groot project kon werken.

Een oproep op Linkedin

Eind februari ging er ineens een klus niet door, en riep ik op Linkedin dat ik ruimte had in mijn agenda. Meteen kreeg ik een berichtje van een contact. Ze vroeg of ik ook EMVI-plannen kon schrijven. Dat kon ik niet. Maar ik ging haar bedrijf wel in de gaten houden.

Kort daarna postte ze een interessante vacature. Enkele dagen later, op 10 maart, had ik een sollicitatiegesprek. Gedurende dat gesprek wist ik: hier wil ik werken! Die klik hadden zij ook gevoeld en we planden een tweede gesprek. Maar toen begon de lock-down. We stelden het gesprek daarom uit tot 6 april als de scholen weer open zouden gaan…

Helaas, corona!

We weten allemaal: de quarantaine werd verlengd. Gelukkig ging het gesprek via videobellen toch door. Ook de teamleider bleek enthousiast. In principe zou ik nu verder het aannameproces ingaan waarbij ik nog wat contactmomenten zou hebben. Maar helaas. Corona.

Het werd mei. Ik gaf thuisonderwijs, verkocht romans, deed tekstklusjes en acquisitie. Het bedrijf wilde me een goede start geven. Dat ging alleen als ik op een grondige, degelijke manier ingewerkt kon worden. Dat ze dat wilden, vond ik een heel goed teken. Maar ik kon daarom nog niet worden aangenomen.

Drie maanden later

Toen, op donderdagmiddag 18 juni had ik een derde gesprek. Dit keer met de andere directeur en een projectleider. Meteen daarna kreeg ik te horen dat ik was aangenomen. Wanneer ik kon beginnen? Ik lachte: nu! Vandaag had ik al mijn eerste werkdag.

Ik werk nu dus bij KYBYS. Wij richten buitenruimtes in. Dat doen we voor overheden, zoals gemeenten, provincies en waterschappen. Maar ook voor bijvoorbeeld architecten en bedrijven. Ik ben projectmedewerker en ben al begonnen met leren en lezen. Het is ontzettend interessant!

TrudyTekst?

Naast de twintig uur die ik bij KYBYS werk, houd ik mijn tekstbedrijf aan. Ik blijf columns schrijven voor Brabants Centrum, bijles Engels geven en andere klusjes doen. Natuurlijk blijf ik ook mijn boeken verkopen. Daarnaast zullen jullie binnenkort ook op roman-gebied wat van me horen.

Delen

2 comments

  1. Merel vdBosch schreef:

    Soms gaat het toch nog allemaal heel snel. Super fijn dat je bij ons bent komen werken. We gaan er wat moois van maken!

    1. Trudy van Rooij schreef:

      De eerste paar dagen beloven in elk geval veel goeds! Leuk samenwerken met je, Merel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.